به ایام شهادت حضرت زهرا(س) رسیدیم. همگی فضایل اون حضرت رو می دونن و البته در قالب نوشتار هم فضایل ایشون رو نمی شه توضیح داد. فقط شاید بشه گفت البته از قول معصوم که امامان معصوم حجت خدا بر مردم هستن و حضرت زهرا(س) حجت خدا بر امامان.....

همیشه توی این ایام یه حال و هوای خاصی به شیعیان حضرت علی(ع) دست میده. یه حس غربت٬ انگار که آدم بخواد یه کاری بکنه اما نشه٬ انگار یه بغض بزرگ توی گلوی آدم هست و نمی تونه خودشو خالی کنه٬ نمی دونم اما شاید توی این روز ها زمین و زمان هم غمبارن....

آره توی ایام فاطمیه هستیم. نمیدونم تا حالا توجه کردین که ما شیعه ها هر کدوممون با یه کدوم از معصومین(ع) بیشتر صفا میکنن.... نمیدونم درسته یا نه اما احساس می کنم که هر وقت اسم حضرت زهرا(س) می یاد یه شوقی تو دلم ایجاد میشه٬ انگار از  همه جا آزاد میشم....

نمی دونم اما این احساس از کودکی تو وجودم رخنه کرده اون موقع ها که پدرم توی خونه هر وقت دلش میگرفت میزد زیر آواز و بعضی وقتا با گریه همراهش می کرد و می خوند:

ما فاطمه(س) جان در دو جهان دل به تو بستیم

محبان تو هستیم

نظر کن به عنایت

به فردای قیامت.....

                                                                                                                 یا علی